Kettingrand

Circuit's Edge is op een gegeven moment bijna een cult avontuur-RPG van Westwood, gericht, zoals zelfs op de omslag aangegeven, exclusief op volwassen spelers. Gebaseerd op de roman van George Alec Effinger “When Gravity Fails” (die, hoogstwaarschijnlijk, niet in het Russisch is vertaald).

De actie vindt plaats in, blijkbaar, niet zo'n verre toekomst, op aarde, maar op een enigszins onverwachte plek - in Marokko, in een stad genaamd Budayeen, die een volledig unieke samensmelting is van de sfeer van het Arabische Oosten, Tangier van de eerste helft van de 20e eeuw (deze stad was van 1912 tot 1956 een internationale zone en heeft zichzelf een slechte reputatie verworven), New Orleans en de cyberpunksteden van de toekomst. Misschien is er nooit een andere wereld geweest die zo uniek is in termen van computer games.

Jouw held is een zekere Marid, een voormalige koerier en deels een detective, en nu werkloos, op zoek naar deze specifieke baan, zwervend door de straten van de stadswijken, die je volledig de “onderkant van de stad” kunt noemen. Hij zal dit werk vinden - het zal nodig zijn om de moord te onderzoeken - en het spel zal in feite relatief lineair blijken te zijn (in ieder geval moet je niet veel eindes en verhaallijnen verwachten), en zelfs met een bepaalde tijdslimiet (de interface heeft een soort klok die je eraan herinnert dat, naast andere dingen, je de hoofdtaak hebt).

Wat zijn de “andere dingen” hier? Het feit is dat er veel, heel veel zijn, en het is daarin dat de "volwassenheid" van het spel zich manifesteert. Je zwervend door de vreselijke cyberpunkstad van de toekomst, waar deze cyberpunk slechts het belangrijkste, maar niet het enige element is dat de vreselijke sfeer vormt, en waar er plaats was voor al de meest verachtelijke menselijke ondeugden. Ja, er zijn sinistere corporaties en nanochips die in mensen zijn geïmplanteerd, er zijn mutanten, maar er zijn ook tovenaars, en bendes van gewone schurken, punks en drugsverslaafden, drugbars en bordelen, inclusief voor mensen met "niet-traditionele oriëntatie". En als je wilt drinken, een dosis van de drug wilt nemen of, zeg, in het gezelschap van prostituees wilt blijven, dan zullen er geen problemen zijn, het spelen van de rol van de “goede jongen” is geenszins noodzakelijk. Bovendien, herhalen we, ondanks de echte lineariteit, lijkt de spelwereld gewoon enorm en is deze in zijn geheel beschikbaar voor onderzoek.

Eerste-persoonsweergave van het spel, maar het grootste deel van het spelscherm zal worden ingenomen door tekstberichten en een uitgebreide game-interface. Er zijn raadsels in het spel, soms behoorlijk ingewikkeld, evenals dialogen - je moet je meteen voorbereiden op het feit dat je behoorlijk veel zult moeten lezen, evenals op het feit dat er soms de meest ongelooflijke persoonlijkheden (en onderwerpen voor gesprek) onder je gesprekspartners zullen zijn die het meest schokkend kunnen zijn).

De held heeft ook een bepaalde set van kenmerken, en de manier om ze in het spel te verhogen is zeer ongebruikelijk: je kunt nanochips kopen (voor geld dat op de een of andere manier is verdiend) of op een andere manier verkrijgen die verantwoordelijk zijn voor het verbeteren van een indicator (namelijk, voor verbetering - zonder een specifieke verhoging in eenheden), en ze zelf implanteren. Ten slotte moet je in het spel soms vechten met allerlei vijanden, daarom is er een mini-vechtspelmodus - ook met een eerste-persoonsweergave en zonder “arcade-visualisatie”, waar je je held commando's moet geven voor het toebrengen van bepaalde slagen.

Het spel is gemaakt in EGA-graphics en kan voor zijn tijd als behoorlijk mooi worden beschouwd, hoewel alleen de portretten van de NPC's waarmee je praat of vecht hier echt geweldig zijn - de interieurs van de kamers en andere dingen worden gepresenteerd in de vorm van kleine en vrij vage afbeeldingen. Het is vrij moeilijk om het spel als geheel samen te vatten: aan de ene kant is het in zekere zin echt een meesterwerk, omdat het de speler een werkelijk unieke spelwereld biedt, gedemonstreerd “zonder snits”, en een vrij interessant verhaal, aan de andere kant - in sommige momenten zijn de auteurs er toch, naar mijn mening, te ver in hun “vrije” benadering in gegaan. Hoe dan ook, laat iedereen zelf de uiteindelijke conclusies trekken; het belangrijkste - geef dit spel in geen geval aan kinderen.