Traffic Department 2192

Verkeersafdeling 2192 is een zeer interessante, ongewone, maar bijna onopgemerkte game van een moeilijk te definiëren genre - een mix van arcade en RPG.

De actie vindt plaats, zoals de naam al aangeeft, in 2192, en alles is slecht genoeg: de aarde is geknecht door buitenaardse wezens die Voltures worden genoemd. Je speelt als een pilootmeisje met de naam Velazquez, luitenant van de Transportafdeling, die helemaal geen “transportafdeling” is, maar een leger van verzet tegen buitenaardse indringers. Eens, (de aarde was al een tijd geleden bezet), hebben buitenaardse wezens voor haar ogen haar vader, een officier, vermoord, die een van de leiders van het verzet was, dus onze heldin heeft genoeg redenen voor persoonlijke wraak.

De game heeft, als het ware, twee modi: verkenning van het gebied (natuurlijk met gevechten) en uitgebreide dialogen met de NPC en de ontwikkeling van het verhaal. Het uitzicht van de game is van bovenaf, en als je er kort naar kijkt, lijkt het alsof we voor ons een van de honderden “verticale acties” hebben. Te voet beweegt Velazquez nooit - ze vliegt gewoon laag boven de grond in een klein bootje en vecht daarop. Dit is gewijd aan het grootste deel van de game, die echt de meest arcade game ooit is. Maar als we landen bij een mysterieel gebouw en daar “naar binnen gaan”, zullen de zeer vertakte (en voor de “arcade”, absoluut schokkende) dialogen beginnen, waaruit we meer kunnen leren over de plot van de game en over onze doelen en objectieven. En soms kun je zelfs met vijanden praten voor de strijd! Let op: als je niet leest wat er in de regels van de dialogen staat, dan is de kans groot dat je de game NIET kunt doorlopen!

De grafiek is zonder twijfel het prijzen waard: het is uitstekend in de hoofdmodus (zij het aangepast aan het genre). Bijvoorbeeld, ik vond de tekening van verschillende gebouwen en straten van lege steden het leukst. Geen meesterwerk, maar sfeervol. De portretten van alle personages (vooral de hoofdrolspeler) die aan ons worden getoond in de dialogen of briefings van de missies kunnen mooi worden genoemd.

Het oordeel is hierboven al gedeeltelijk gegeven: de game kan niet als iets zeer opvallends worden beschouwd, maar het verdient duidelijk de obscuriteit waarin het zich bevindt niet. In principe is dit een zeldzaam (als niet het enige) voorbeeld van een poging om game-liefhebbers van “serieuze” en “cerebrospinale” games te “verzoenen”, en hoewel het hier natuurlijk nog heel, heel ver van een volwaardige RPG is, en dialogen voor de “luminaries” van rollenspellen misschien arm lijken, is het voor alle liefhebbers van niet geheel triviale vergeten zeldzaamheden nog steeds de moeite waard om te spelen, waarvan de ontdekking in onze tijd een echt wonder is.