River Raid

Het vliegtuig vliegt vooruit. Het vliegtuig schiet. Het vliegtuig raakt zonder brandstof. We kijken hier allemaal van boven naar. Dit alles wordt River Raid genoemd. Op deze woorden worden vertegenwoordigers van de oudere generatie spelers vriendelijk uitgenodigd om niet te lezen wat hieronder is geschreven, maar om tijd door te brengen met iets nuttigers - bijvoorbeeld het spel voor de honderdste keer te spelen. Voor de rest ...

River Raid is een van die spellen die geen introductie nodig heeft, lofzangen en meer. Dit is niet zomaar een soort “gouden”, “diamanten” of een ander klassiek spel, het is iets meer, iets dat in ons opkomt onder andere grote meesterwerken wanneer we de zin “computerspel” zelf uitspreken. River Raid is uitgekomen op bijna alle gamingplatforms van zijn tijd.

De essentie van het spel wordt in voldoende detail (verrassend genoeg) in de eerste alinea beschreven. Een beetje specifieker. We besturen een vliegtuig dat over een rivier vliegt (soms met twee rivieren, een meer met water, in één woord). Zijn taak is om bruggen boven water te bombarderen, die belangrijk zijn voor vijanden. Wat voor vijanden - wat maakt het uit? Misschien is dit ergens gezegd, maar ik heb persoonlijk nooit zo'n vraag gesteld. Waarom? Het is gewoon niet nodig.

Bruggen worden bewaakt door een groot aantal water- en luchtvijanden, waaronder luchtschepen, vliegtuigen, helikopters, schepen en anderen. Ze schieten op ons, wij schieten op hen en proberen te vernietigen. Het vliegtuig heeft een beperkte brandstofvoorraad, als deze opraakt, wordt het slecht. Daarom moet je tanken bij speciale stations wanneer we ze tegenkomen. De hoeveelheid munitie is oneindig (en als je hetzelfde tankstation wilt vernietigen - graag). Als je een vijandig vliegend object of iets anders tegenkomt, zal het vliegtuig altijd exploderen (maar het spel eindigt niet, aangezien we “levens” hebben).

Met alle wens is er niets meer te zeggen, en dat is precies wat goed is. Leek de beschrijving saai voor je, zonder een “wending”? Zo ja, kijk naar het jaar waarin dit spel is uitgebracht. Het is nu dat we al behoorlijk moe zijn van honderden duizenden varianten met tientallen “interessante innovaties”, waarvan er toch geen enkele ooit de originele zal overtreffen. En in 1984 was zo'n spel, als het geen absolute innovatie was, dan toch minstens een “trendsetter”. En dit is precies zijn rol in de geschiedenis: een absoluut referentiepunt te zijn in zijn “niche”, degene waarmee alle andere vergelijkbare spellen worden vergeleken.

De graphics hier zijn, naar mijn mening, gewoon betoverend. Het is deels willekeurig, maar elke verbetering (en er waren veel van zulke pogingen) door een oude gamer zal waarschijnlijk worden gezien als een vreselijke misbruik van het heiligdom. Ja, het perspectief van de review (bovenaanzicht, herinner ik je aan) is niet de meest handige, soms is het heel moeilijk te begrijpen of een vijandige helikopter boven of onder je is, maar al deze argumenten komen vanuit de “hoogte” (tussen aanhalingstekens!) van vandaag, en in die jaren dacht niemand er zelfs maar aan.

Er zal geen resultaat zijn - het is niet meer nodig dan een plot. River Raid is onmogelijk te beschrijven, het kan alleen worden begrepen, om de hele diepte van de "natuurlijke charme" van dit oude spel te voelen. Het antwoord op de vraag waarom het tien punten kreeg, zal niet worden gegeven, maar zo'n vraag, als deze opkomt, zou na vijf minuten spelen vanzelf in de lucht moeten verdampen.