Time Slaughter

Tijd Slachting is een sprite handgetekend vechtspel uit 1996 van Bloodlust Software ... Een afbeelding gepresenteerd? .. Bijna goed, giet nu een emmer bloed erop ... en nog een - zodat deze afbeelding zelf niet zichtbaar is, nu nog wat gescheurde ledematen van mensen (volledig naar jouw smaak), en kroon deze zaak met een vers gescheurde kop. Nu is het goed.

Dit is hoe het spel eruit ziet.

Je hebt slechts 10 vechters om uit te kiezen, wiens persoonlijkheden, dat moet gezegd worden, een andere indruk maken. In de lokale kamer verbergt het zesde nummer duisternis voor mensen van verschillende graden van artistiek vermogen. Hier heb je zowel een kunstenaar als een hindoe, een prehistorische man (geen manier, een pithecanthropus, maar ... zonder een club, helaas), een opgepompte grote jongen die, wanneer je probeert door de deur te gaan, deze opening breder maakt, en zelfs een psycho in een dwangbuis met zijn handen gebonden. Natuurlijk heeft elk personage zijn eigen naam, evenals een unieke set van slagen (een lijst hiervan is opgenomen in het bestand in het archief van het spel). Elk van de vechters heeft zijn eigen arena, respectievelijk zijn er 10 van zulke arena's. Ze zijn prachtig getekend, plezierig met kleuren, het verhaal van elk van hen komt overeen met hun vechter, vooral in dit opzicht, de vampier Bevalt: tegen een donker kasteel met een berg lijken in de buurt, dan is er iemand die rondhangt, met een stake, vliegen die met een zoemend geluid om hun hoofden rottend op stakes ... Hier, temidden van zulke landschappen, moet je het hoofd van de vijand afscheuren. Er zijn geen combos, maar er is een fatality die gedaan kan en moet worden in de laatste ronde, waarna er een scherm zal zijn met afbeeldingen van de vechters en een of andere zin dat de winnaar de verliezer zal graven.

De geluiden zijn perfect uitgevoerd, elke klap op het vijandelijke karkas veroorzaakt een verontrustend genot, dat zich in de kolommen overgeeft. Alle woorden die in het spel worden gesproken, worden uitgesproken met een gebrul en heesheid, nou ja, zoals het hoort in deze omgeving.

Zes knoppen voor de slag, drie voor de benen en drie voor de handen, wat meer dan genoeg is om iedereen te laten zien in welke richting de afgehakte hoofden moeten vliegen. Het slaan zelf trekt niet weg van zichzelf, maar, integendeel, verheugt met soepele bewegingen en de kwaliteit van de animatie, samen met uitstekende details: alle schade wordt weergegeven op de sprites van de vechters, stukken huid komen los, breken van de schedel, bloed druipt uit de wonden ... wat hier een zee is, en het verdwijnt nergens, dat wil zeggen, aan het einde van de ronde lopen de vechters kniehoog in het bloed.

Het vonnis is eenvoudig: je kunt kennismaken met creatief ingestelde individuen (maniakken) om te spelen totdat ze blauw worden, hoewel ... zulke kameraden hoeven hier niet aan herinnerd te worden wanneer ze naar het spel kijken.