beulen

Executioners is een spel van enorme zeldzaamheid, een bijna indie spel van een extreem onbekende nu en dan volledig onbekende ontwikkelaar, die ons dan Time Slaughter zal geven, evenals een echte klassieker, ook al is het niet voor 99% van de spelers.

Er is geen overbodige plot, achtergrond, rechtvaardigingen voor wat er gebeurt. Hier zijn alleen twee geweldige helden, alsof de videobibliotheek van de jaren 80-90 van de filmdoeken is afgedaald. Hoewel stop - waarom een held? Twee echte sadistische schurken! Maak kennis met Ripper en Guillotine. Ripper is een gezonde jongen in gouden kleding met een bepaald aantal spikes; zijn outfit lijkt tegelijkertijd op een militaire uniform en voorwaardelijke harnas van een samoerai; hij heeft een fatsoenlijk shotgun als wapen. Een langere, krachtigere guillotine gebruikt een enorme bijl als wapen. Zijn uiterlijk is ook opmerkelijk: de rocker-demon is de meest, met een schedel in plaats van een gezicht en een leren jas met studs. En zo, nadat we een van deze waardige jongens hebben gekozen, gaan we de straten van een voorwaardelijke stad in - maar helemaal niet om daar ongewapende mensen te doden (anders zouden we dit spel niet hebben verspreid).

Nee - de straten zijn gewoon overvol met een enorme hoeveelheid andere schurken, niet allemaal mensen, maar zelfs degenen die dat zijn, zien er meer dan excentriek uit en worden voor altijd herinnerd. Dergelijke wezens in zulke outfits kunnen misschien gewoon niet in een ander spel worden gevonden. De essentie van het spel is trouwens het consistente doorlopen van niveaus en het doodslaan van vijanden, dat wil zeggen, de meest voorkomende beat-‘em-up. In het begin is er geen wapen, je moet vechten met je handen en voeten, de zegen is dat zowel de krachten als de helden verschillende technieken hiervoor hebben. Het niveau bestaat uit verschillende schermen, zodra iedereen op één heeft gescoord, kunnen we een beetje verder gaan (dit wordt ons getoond door de pijl-raket met de mannen die erop zitten ...), naar een nieuw scherm, waar een nieuwe strijd op ons wacht.

De gevechten hier zijn ongelooflijk complex. Ten eerste, omdat je al op het eerste scherm tegelijkertijd met twee tegenstanders moet vechten die precies samen aanvallen op hetzelfde moment. Tegen het derde scherm zal hun aantal aanzienlijk toenemen, en zal toenemen met elk nieuw scherm en elk nieuw niveau! Voeg hierbij het feit dat het doorlopen van het niveau tijdsgebonden is - en stel je voor wat je hier te wachten staat. Bovendien worden de vechters van niveau naar niveau sterker - heel snel zullen er wezens zijn die met één klap de helft van de gezondheid kunnen afnemen! Gelukkig heeft de held verschillende "levens", met "activatie" begint de volgende keer de timer ook opnieuw (terwijl we op dezelfde locatie op het niveau blijven waar we zijn gestorven).

Eigenlijk is er verder niets meer te zeggen over het spel zelf. Maar over zijn uiterlijk - veel van alles. Want, kijkend naar al deze schoonheid, kan men gewoon niet geloven dat dit een low-budget spel uit 1992 is. Ja, de verre achtergronden zijn hier niet bijzonder helder en gedetailleerd (hoewel dit misschien voor het beste is), maar de directe omgeving is geweldig, en de personages zijn gewoon briljant: ze zijn heel groot en perfect duidelijk geschilderd!

En het belangrijkste - het is gewoon de fantastische sfeer van dit geweldige spel, zo dat het simpelweg niet in woorden kan worden uitgedrukt! Na de moord op weer een punkmonster lijkt het alsof je niet voor het computerscherm zit, maar voor de gokkast staat, dat je nu een zeldzame traktatie genaamd vleespizza gaat eten, een glas citro gaat drinken en terugkeert naar deze geweldige wereld van eindeloze fantastische gevechten, alsof er de afgelopen twintig jaar niets is veranderd ... Dan verdwijnt dit gevoel (verre van pijnloos, moet worden opgemerkt, verdwijnt), maar de bedwelmende vreugde van het spel blijft nog lang hangen. Het is mogelijk om te begrijpen waarom dit ding een meesterwerk is, alleen degene die * die * tijd en * die * spellen herinnert, zal in staat zijn om dat te begrijpen, maar desalniettemin is dit een echt meesterwerk dat een welverdiende hoogste beoordeling ontvangt en niet alleen dringende, maar strikte aanbevelingen voor alle liefhebbers van antiquiteiten. Uiteindelijk blijft het alleen maar om aan te raden wat zalf voor de vingers in te slaan, want al na het eerste niveau zullen ze waarschijnlijk heel pijn doen ...