Ridders van Xentar

Legendarische jRPG van de toekomstige auteurs van niet minder beroemde PowerDolls.

Na het terugspoelen van twee termen (in de vorige delen van Dragon Knight) van een heroïsche actie in het land van Strawberry Fields, gaat een gameheld genaamd Desmond op zoek naar avonturen op andere plaatsen. En in het allereerste stadje op de weg liggen bandieten op de loer en nemen al de verzamelde wonderuitrusting af. En de kleren. ALLES. In tegenstelling tot reguliere jRPG, toch? En dan wordt het nog erger - wanneer Desmond door het hele dorp wordt belachelijk gemaakt, terwijl hij naar de daders zoekt, en wanneer hij met zijn blote handen hen allemaal tot de allerlaatste "verpest niet" stapelt. En vanaf dit punt beginnen zijn verdere tegenslagen ...

De hele charme van het spel ligt in de frivole houding, tot het schenden van de “vierde muur” regel, wanneer de personages rechtstreeks tegen de speler praten die voor de computer zit. Nou, en in extreem beledigende inhoud. Onderweg worden alle standaardclichés van het genre belachelijk gemaakt. Kortom, een solide spot.

Technologisch gezien is het spel weer een Japans wonder - de standaard voor hen is een 64-kleurige palet met vervaagde kleuren, maar het is uitgerust met een keuze tussen 2D en pseudo-3D modus (via Mode7 - voor degenen die het begrijpen), prachtige AdLib muziek en over het algemeen. De gevechtsmodus hier is op beurtbasis, met een standaardovergang naar de gevechtsengine vanuit de promenade-engine - in deze serie spellen is het versierd in de stijl van de oude Final Fantasy.

Over het algemeen is het paradoxale aan deze jRPG, die de fundamenten van jRPG bespot, maar tegelijkertijd van zeer hoge kwaliteit is, zowel qua kwaliteit van de spot als qua jRPG.