De verloren bestanden van Sherlock Holmes: The Rose Tattoo Case

Londen, 1889. Goed oud Engeland.

Sherlock Holmes ontvangt een brief van zijn broer, Mycroft, met het verzoek om een onmiddellijke bijeenkomst in de Diogenes Club over een belangrijke zaak. De bijeenkomst vond echter niet plaats: een krachtige explosie schudde de club voor de detective. Een van de bezoekers stierf, en Mycroft werd in ernstige toestand naar het ziekenhuis gestuurd. Een vreemde samenloop van omstandigheden, te vreemd ... Sherlock Holmes, vergezeld door zijn vriend en de permanente biograaf van Dr. Watson, begint te zoeken naar de schurken die de terroristische aanslag in "Diogenes" hebben georganiseerd.

Tijdens het onderzoek bezoek je meer dan 50 locaties verspreid over Londen (en zelfs in een paar plaatsen daarbuiten), gevuld met tientallen personages en objecten. Zoals het een zelfrespecterende detective betaamt, ondervraagt Holmes getuigen, verzamelt hij bewijs en probeert hij een weg te vinden naar plaatsen waar hij helemaal niet wordt verwacht. In het arsenaal van de beroemde specialist van Baker Street bevindt zich ook een goed uitgeruste chemische laboratorium, waarmee informatie kan worden verkregen die niet toegankelijk is voor het gewone oog, en een garderobe om van kleding te wisselen.

Het vinden van aanwijzingen is het enige zwakke punt van het spel. Er zijn veel dingen, meestal klein en onopvallend, dus soms moet je resorteren naar echt pixel-hunting - je mist een knop, en nu sta je op een dood spoor. Om dergelijke incidenten te voorkomen, wordt aangeraden om de wereld om je heen zo nauwkeurig mogelijk te bestuderen.

Er zijn veel gesprekken in Rose Tattoo, maar briljant geschreven dialogen laten je niet moe worden van de enorme hoeveelheid informatie die op de speler wordt afgevuurd. Dr. Watson noteert methodisch alle gesproken opmerkingen, dus als je iets vergeet, kun je je geheugen gemakkelijk opfrissen.

De consistentie van de gebeurtenissen geeft de meerderheid van het avontuur 100 punten vooruit, zonder te vervallen in de droge lijn van het verhaal die vanaf het begin is uitgestippeld. Verhaallijnen zullen je niet laten vervelen: steeds meer nieuwe verdachten worden in het verhaal geweven, en je zult de naam van de belangrijkste crimineel pas aan het einde weten.

Een prachtig verhaal over weer een zaak van Holmes, die Arthur Conan Doyle niet heeft kunnen beschrijven.
PS: Wist je dat de Lost Files of Sherlock Holmes-dilogie werd goedgekeurd door Lady Jean Doyle, de dochter van Sir Arthur?