Crusader: geen spijt

Crusader: No Regret - de voortzetting van het spel Crusader: No Remorse, een solide actie-shooter met een isometrisch perspectief. Dit project is al nieuwsgierig omdat het moeilijk is om het de tweede deel van het spel te noemen — er zijn te weinig veranderingen vergeleken met het eerste deel — maar de taal zal niet blijken een aanvulling te zijn: de schalen zijn te groot.

Plot: Heb je over het eerste deel gelezen? Het is hier zelfs eenvoudiger: niet te verre toekomst, sombere wereld, tirannie van het Wereld Economisch Consortium (WEC). De protagonist is Silencer, een professionele moordenaar, voormalig kapitein van een speciale eenheid, en nu een gevaarlijke rebel. Na de vernietiging van het Vigilance Platform, heeft onze held twee dagen in een reddingscapsule gehangen, totdat hij werd opgepikt door een transporter naast de maan. Ondanks de kleine apocalyps aan boord (die niet zonder de actieve deelname van de protagonist was), bereikte de transporter veilig de maan mijnkolonie, waar de IEC extreem waardevolle radioactieve stof Di-Cor produceert, die alle vormen van brandstof op aarde vervangt. De winning van de stof is gevaarlijk, daarom zijn alleen veroordeelden - politieke criminelen - ermee bezig. Er is ook een kleine geheime basis van rebellen, die voor het begin van actieve acties alleen zo'n bekwame vernietiger als de hoofdpersoon miste. De belangrijkste boodschap is duidelijk - "Ga verder, doe kwaad!"

Essentie: Zorgvuldig overgebracht van het eerste deel. Gedurende meer dan tien niveaus van het spel dringt de held door in goed bewaakte objecten en voert complexe taken uit. Het eerste element van het spel is actie: dynamische schermutselingen met levende en mechanische tegenstanders, een breed arsenaal aan verschillende wapens, vernietigbare omgevingen, kleurrijke speciale effecten en technieken. Het tweede element is logica en tactiek: verschillende vallen en mechanismen die op verschillende manieren moeten worden omzeild of tegen de vijand moeten worden gebruikt. Tactische taken zijn niet voor de hand liggend, en pogingen om versterkte punten van een sprongetje aan te vallen eindigen meestal treurig.

Verschillen met het eerste deel: Niet te zeggen dat ze significant zijn.

• Verbeterde de kwaliteit en het aantal video-invoegen. Acteurs spelen merkbaar beter;
• Verbeterde animatie van de dood van vijanden door verschillende soorten wapens;
• Nieuwe trucs van de protagonist (rol vooruit, “strafe” in de hurk);
• Nieuwe inventarisitems, nieuwe wapens en soorten tegenstanders;
• Nieuwe omgevingsomstandigheden (straling, onzichtbare infrarode stralen);
• Het verdwijnen van geld en beperkingen op het aantal gedragen wapens;
• Veel kleine veranderingen (verbeterde graphics, interface).

Separaat merk ik op: de winkel tussen niveaus is verwijderd. Waarschijnlijk heeft Origin geluisterd naar de klachten van die fans die dachten dat dit detail de dynamiek van het spel verminderde. De vraag naar de geldigheid van deze beslissing is discutabel: aan de ene kant heeft het spel geen enkel beetje verloren op het gebied van tactiek en strategie - integendeel, de vallen zijn ingewikkelder en verfijnder geworden, aan de andere kant is een interessant tactisch en plot element uit het spel verdwenen. Persoonlijk ben ik verdrietig over het verlies van de rebellenbasis met de winkel - naar mijn mening is het spel zonder het rechtlijniger geworden - maar dat is een kwestie van smaak.

Vijf minuten van gemopper: Het meest onaangename aan de voortzetting van cultspellen is dat ze onvermijdelijk zijn. Fans roepen “Meer!”, uitgevers krimpen ineen, marketeers garanderen succes, geld - hier zijn ze, onder je voeten: buk en neem het. Zelfs als je spel tot een logisch einde is gekomen, of je het nu wilt of niet, je moet het plot uit je duim zuigen, of de auteursrechthouders doen het voor je. En hier heeft de ontwikkelaar de breedste zee van mogelijkheden - je kunt een vlucht van fantasie realiseren met een vertrouwde saus en het spel radicaal herwerken zodat het eerste deel alleen in verband met het tweede zal worden herinnerd ... maar dat is riskant. Je kunt modieuze makers uitnodigen die precies weten wat de speler wil (zo deden ze het grafisch ontwerp voor het X-com Apocalypse spel). Je kunt zelfs een rauwe hack uitbrengen, geld in je zak steken en je verzoenen met het feit dat je moeder de meest herinnerde karakter onder fans is geworden. Of je kunt gewoon hetzelfde spel uitbrengen: implementeer wat er niet in paste, houd rekening met tekortkomingen, voeg zorgvuldig toe wat geen kwaad kan, maak een volwaardige campagne - niet slechter dan het was in het originele spel. Over het algemeen, probeer niets te verpesten. Het minimale programma? Dat dacht ik, totdat ik kennismaakte met andere opties voor vervolgspellen. Daarom ben ik ervan overtuigd dat het spel Crusader: No regret de aparte prestatie van “een ongewenste idee” verdient. En hoewel het tweede deel zo op het eerste lijkt dat het moeilijk kan zijn om ze te onderscheiden, is het nog steeds de goede oude Crusader, die gewoon groter is geworden.

In het kort over het goede: Een fascinerende shooter in de entourage van sciencefiction van de jaren 50-60 van de vorige eeuw. Zorgvuldig overgebracht en uitgebreide voordelen van het eerste deel. Om de essentie van het originele spel te begrijpen, is het niet nodig om het te doorlopen. Crusader: No Regret wordt perfect waargenomen, zelfs onafhankelijk van de voorouder.