Antarctisch avontuur

Antarctic Adventure is een klassieker van het platformgenre, misschien wel het technologisch meest krachtige spel van zijn tijd, iets dat simpelweg niet in woorden kan worden beschreven.

En formeel - alles is hier heel eenvoudig. De actie vindt plaats op de meest barre plek van onze planeet - Antarctica. Daar woont een grappige pinguïn genaamd Penta, die vriendelijke bezoeken moet brengen aan poolonderzoekers op alle wetenschappelijke stations op het continent, waarvoor hij natuurlijk dit continent moet doorkruisen. En dat is precies wat er nog te doen staat - maar binnen een bepaalde tijd en met het vermijden van verschillende gevaren.

Het "niveau" van een spel is een race van het ene controlepunt naar het andere (met een derde-persoonsperspectief), die binnen een vrij korte tijd moet worden voltooid. Een penta kan rennen (en ook vertragen), zich verstoppen en ook springen als het plotseling nodig is om een ijsgat of scheur te overwinnen. In het spel zijn er naast natuurlijke obstakels ook vijanden - zeehonden die uit het gat kijken, waar je nooit in kunt komen (hoewel ze belachelijk grappig eruitzien). Er zijn ook twee soorten bonussen - vissen en groene vlaggen, al deze kunnen worden verzameld. Trouwens, gezien de tijdslimiet, is dit meestal niet mogelijk.

In principe is er verder niets meer te zeggen over de gameplay. Maar er is heel weinig gezegd over het spel zelf. Ten eerste kan men de fantastische, verbazingwekkende graphics voor 1984 niet ontkennen, die op dat moment simpelweg de verbeelding overweldigden. Mooie heldere kleuren, bijna driedimensionaal (!!!) held, verbazingwekkende helderheid van het tekenen van zelfs de kleinste details. Ten tweede, dit spel is ontwikkeld door niemand minder dan Hideo Kojima zelf, de toekomstige maker van Metal Gear en alles wat volgde. En ten derde - het is gewoon waanzinnig leuk om te spelen, ook al, als je erover nadenkt, de vreselijke eenvoud van het spel. Er is iets zo warm en dierbaar aan dat het simpelweg niet in woorden kan worden uitgedrukt, misschien omdat het (in de vorm van een versie voor MSX) ons zelfs in de late USSR bekend was, of misschien omdat het onbewust doet denken aan de prachtige Sovjet-Japanse cartoon over de Lolo-pinguïn ...

Samenvattend, het heeft geen zin - dit is een echt meesterwerk voor alle tijden.